Millî Eğitim Bakanlığı (MEB) bünyesinde görev yapan okul müdürü ve müdür yardımcılarının statüsü, son yönetmelik değişiklikleriyle birlikte hukuk literatürüne geçecek bir çelişkiler yumağına dönüştü. Mevzuatta "ikinci görev" olarak tanımlanan ancak fiilen tam zamanlı mesai gerektiren yöneticilik makamı; maaş, izin ve hizmet süresi hesaplamalarındaki tutarsızlıklar nedeniyle tartışmaların odağında.
Okul yöneticileri, mevcut sisteme göre asli kadroları öğretmenlikte kalmak kaydıyla "yönetici" olarak görevlendirilmektedir. Ancak bu "geçici" tanım, uygulama aşamasında ciddi hak kayıpları ve hukuki belirsizlikler yaratıyor. Yöneticiler okulu yıl boyu yönetip tüm idari sorumluluğu üstlenirken, yasal statülerinin netleşmemesi idari bir karmaşaya yol açıyor.
Haberin merkezindeki en büyük paradoks, yıllık izin dönemlerinde ortaya çıkıyor. Mevzuata göre okul yöneticileri yıllık izin kullanabiliyor. Bu süreçte:
Yönetici Maaşı: İzinli oldukları süre boyunca maaşları "yönetici yan ödeme katsayısı" üzerinden yatıyor.
Sorumluluk Devamı: Mesai dışı ve acil durumlarda sorumlulukları fiilen devam ediyor.
Yeni yayımlanan düzenleme, bu karmaşayı daha da derinleştirdi. Düzenlemeye göre, yöneticilikten ayrılıp öğretmenliğe dönen bir personelin, geçmişte müdürken kullandığı yıllık izin süreleri artık "öğretmenlik hizmet süresinden" sayılıyor.
Bu durum şu can alıcı soruları beraberinde getiriyor:
Puan Adaleti Nerede? Madem bu süre öğretmenlikten sayılıyor, neden o dönemde öğretmen maaş katsayısı değil de yönetici katsayısı uygulandı?
Kadro Belirsizliği: Eğer bu kişi o dönemde "öğretmen" kabul ediliyorsa, neden okulun öğretmen norm kadrosunda yer almadı?
Ortaya çıkan tablo, eğitim yöneticilerinin hukuki bir boşlukta olduğunu gösteriyor:
Maaş alırken: Yönetici.
Kadrosuna bakıldığında: Öğretmen değil.
Hizmet süresi hesaplanırken: Öğretmen.
Eğitim camiası ve sendikalar, MEB'in bu "hibrit" modelden vazgeçmesini talep ediyor. "İkinci görev" tanımının fiili gerçeklerle bağdaşmadığını savunan uzmanlar; maaş, izin hakları ve hizmet süresi hesaplamalarının tek bir standartta birleştirilmesi gerektiğini vurguluyor. Aksi takdirde, okul yöneticileri idari ve hukuki süreçlerde "tanımsız bir alanda" kalmaya devam edecek.